Πνευματικά δικαιώματα cc

Το πρόβλημα των πνευματικών δικαιωμάτων είναι ο κακός ελλιπής χαρακτήρας των ανθρώπων. Οι μεγάλοι δημιουργοί δεν τα χρειάστηκαν γιατί:

1) Είχαν έμπνευση και κάτι καινούργιο να πουν.

2) Είναι αναγνωρίσιμο το ύφος, το στυλ και το ύφος γραφής, η σκέψη του δημιουργού πίσω από τις λέξεις και αυτόματα κατοχυρώνονται. Ακόμη και η μίμηση είναι εμφανής, πόσο μάλλον η αντιγραφή.

3) Δεν είναι μια παπαγαλία, μια στείρα παράθεση ρητών και σκόρπιων κειμένων ατάκτων εριμμένων χωρίς σύνδεση και συνοχή, όσον αφορά τον γραπτό λόγο.

4) Σήμερα δεν μπορεί να κρύψει κανείς, τίποτα. Μια αναζήτηση έρευνα στο διαδίκτυο αρκεί, για να βρεις ποιος είπε τι, πότε και πως και ποιος είναι ποιος πίσω από την γραφή και την αντιγραφή.

Πνευματικά δικαιώματα

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του διαδικτύου είναι τα πνευματικά δικαιώματα και ως ένα βαθμό, η υιοθέτηση των αδειών creative commons λύνει το πρόβλημα αυτό.
Θεωρώ το copyright τσιγκουνιά ψυχής και υπερβολικό. Μου αρέσει το μοίρασμα της γνώσης και η δεοντολογία λέει πως πρέπει να αναφέρεται η πηγή και ο δημιουργός ενός έργου συμφώνως με τους όρους που ο ίδιος επιθυμεί. Δεν υπάρχει παρθενογένεση, αλλά, εξέλιξη στην γνώση. Αναλόγως με τις επιρροές έμπνευσης, μπορεί να είναι ένα έργο πρωτότυπο και καινοτόμο με τον κατάλληλο συνδυασμό των στοιχείων που χρησιμοποιεί. Φυσικά γίνονται και λάθη, αλλά ένα καλοπροαίρετος άνθρωπος το διορθώνει, όταν του επισημανθεί και δεν είναι από πρόθεση και ιδιοτέλεια.
Η συμβουλή του δον Λεόν ήταν, αφού με ενδιέφερε η έρευνα της ομηρικής διαχρονικής πραγματικότητος και στο διαδίκτυο, να παρατηρήσω τη συμπεριφορά και τη θέση των χρηστών σε κείμενα ανωνύμως και επωνύμως, υπογεγραμμένα με το θέμα αυτό.
Όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα άρθρα με την υπογραφή του ακροστιχικού ονόματος των ΕΛΖΙΝ στο διαδίκτυο η αλήθεια είναι πως προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση και ως ένα βαθμό ξένισαν πολύ.’Ήταν μια άλλη άγνωστη πραγματικότητα για πολλούς και κάτι τελείως διαφορετικό μέχρι τότε, τόσο στο ύφος και στο στυλ της γραφής, όσο και στον τρόπο παρουσίασης, πέρα από την ειδική θεματολογία. Ο συνδυασμός των ομηρικών κειμένων , η φρέσκια ερμηνεία, η επαναστατικότητα της σκέψης, η εφευρετικότητα, η θεατρικότητα, η αμεσότητα , προβλημάτισαν τους περισσότερους και φυσικά δεν έλειψαν οι θετικές κρίσεις και οι επικρίσεις. Κάποιοι γνώριζαν τον Όμηρο λίγο έως πολύ και μερικοί, είχαν ακουστά τους Τολτέκους και δεν καταλάβαιναν τίποτα από την ροή της θεματολογίας και των θεμάτων.
Όπως είναι φυσικό έμειναν επιφυλακτικοί και απλώς, την παρακολουθούσαν για να δουν περί τίνος πρόκειται.
Δεν ήταν λίγοι αυτοί που φοβήθηκαν και όταν το ανέφερα στον δον Λεόν, γέλασε.
-Φοβούνται, είπε, μόνο οι ένοχοι και οι ανόητοι, οι υπόλοιποι, ερευνούν ένα θέμα της γνώσης άγνωστο, προσεκτικά χωρίς προκαταλήψεις και με ανοιχτό μυαλό. Παρατήρησε τους ανθρώπους πως συμπεριφέρονται αν, νομίζουν πως έχουν να κερδίσουν από σένα και αν πιστεύουν πως όχι και εκεί θα δεις τον χαρακτήρα τους και τις πραγματικές διαθέσεις τους.
Τους παρατήρησα και τους παρατηρώ και διαπιστώνω όσο δίκιο είχε και ο Όμηρος που περιγράφει την ανθρώπινη φύση σε όλες της, τις εκφάνσεις και, ο Θουκυδίδης που τονίζει πως δύσκολα αλλάζει.
Ακολούθησα τις οδηγίες του και είδα τα κείμενα και τα άρθρα μου να κυκλοφορούν από μεγάλα επαγγελματικά μπλογκ, από απλούς χρήστες, «φίλους» και γνωστούς, από πολλά προφίλ, ακόμη και από βουλευτές μέσα στη βουλή με διάφορους τρόπους, ειδικά, όταν νόμισαν πως δεν υπήρχε καμία περιφρούρηση και μπορούσαν να τα οικειοποιηθούν, διαδίδοντας τα.
Όλο το έργο : Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΤΟΞΟΥ, που παρουσιάστηκε από το ιστολόγιο ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ περιλαμβάνει πολλές αναρτήσεις, μελέτες και άρθρα, δύο βιβλία, μέχρι στιγμής, (10 τώρα), πάνω από 24 μπλογκ . Βασίζεται σε ομηρική έρευνα και κοινωνικό προβληματισμό, σε σπουδή πάνω στον Καστανέντα και τους Τολτέκους, εμπνευσμένο από τις πολιτικές θέσεις των ζαπατίστας και του Μάρκος και περιλαμβάνει βιβλία, ταινίες, ιστορικές, επιστημονικές, αρχαιολογικές μελέτες και έργα τέχνης που αφορούν αυτό το θέμα συνδεδεμένα μεταξύ τους με γερό μίτο και σχοινί. Στην ουσία είναι μια διατριβή στην ζωντανή επίδραση των Ομηρικών Επών στο διαδίκτυο και στην διαχρονικότητα «αλληλεπίδραση»του Ομήρου με τους χρήστες, βασισμένη σε μια ιδέα που κυοφορούσε από την αρχή της ενασχόλησης μου. Ως πρακτικός άνθρωπος της επιστημονικής μεθόδου και των θετικών επιστημών που είμαι, παρ όλο που λατρεύω τον σουρεαλισμό και τον πρώτο διδάξασα μεγάλο ποιητή, εστιάζομαι κυρίως σε μια σύγχρονη ερμηνεία.